Preßnitztalbahn

Opis

Jöhstadt – Schmalzgrube – Steinbach

Także Schwarzwasserrtal słynie z trakcji parowej!

Preßnitztalbahn jest kolejką wąskotorową o prześwicie 750 mm; jej torowisko dziś mierzy 8 km długości, a stacjami docelowymi są Steinbach i Jöhstadt.
Od 1892 r. do 1984 r. trasa Preßnitztalbahn między z Wolkenstein do Jöhstadt mierzała łączną długość ok. 23 km, przy czym dzisiejsza trasa muzealna to jedną trzecia ówczesnej całości. W 1986 r. całkowicie wstrzymano ruch na kolejce, a następnie jej tory rozebrano. Po zmianach polityczno-gospodarczych kliku miłośników kolei zaczęło ubiegać się o odbudowę kolejki ze strony Jöhstadt. Dzisiaj chyba jest jedną z najsłynniejszych kolejek w całej Saksonii i cieszyć się może licznym gronem odwiedzających zarówno z kraju jak i z zagranicy.
Z miejscowości Steinbach na wysokości 543 m. n.p.m. trasa wspina się do Jöhstadt na wysokości 684 m n.p.m. Największe jej wzniesienie wynosi 25 promil, co równa się różnicy wysokości 1:40. Obfitująca w zakręty trasa przebiega wzdłuż rzeki Preßnitz z Steinbach do Schmalzgrube, a później stamtąd wzdłuż strumienia Schwarzwasser aż po Jöhstadt.

 

Przebieg trasy

Trasa Preßnitztalbahn

Lokalizacja

Kolejka muzealna znajduje się w dolinie Preßnitz i Schwarzwasser, położona jest w środkowych Rudawach między miastem Annaberg-Buchholz i Marienberg.
 

Dojazd samochodem

Samochodem dojeżdżamy drogą krajową B101 do Wolkenstein, a dalej drogą krajową 220 przez Streckenwalde i Niederschmiedeberg do Steinbach.
 

Przebieg trasy

historia

historia kolekji Preßnitztalbahn Preßnitztalbahn

Kolejkę wąskotorową z Wolkenstein do Jöhstadt została uruchomiona w maju 1892 r.; tym samym wszystkie położone w dolinie Preßnitz oraz Schwarzwasser wioski otrzymali ich połączenie kolejowe. Następne lata oznaczały się nieznanym dotychczas postępem uprzemysłowienia – z biegiem lat powstało razem 21 bocznic do znajdujących się wzdłuż trasy zakładów i fabryk! Przyczyniały się one do mocnego natężenia ruchu towarowego kolejki. Stąd typowym dla Preßnitztalbahn zjawiskiem były t.zw. towosy, które planowo obsługiwały poszczególne bocznice; sprawiało to, że podróże tą kolejką trwały nadmiernie długo.
W 1986 r. zlikwidowano ostatecznie cały ruch towarowy; ostatni pociąg osobowy odprawiono już dwa lata wcześniej. Następnie rozebrano torowisko kolejki na całej jej długości – wydawać się więc musiało, że położono jej ostateczny kres. Jednak stało się inaczej: bowiem już w 1990 r. stowarzyszenie zaangażowanych miłośników stanowczo stawiało sobie za cel odbudowę co najmniej górnej części trasy jako kolejkę muzealną. O sukcesach tych działalności Państwo z największą przyjemnością mogą się przekonać na własne oczy – na miejscu zdarzenia…